Elnur Semedli
@Elnur565
Şu anda okuduğu kitap
Ağlamak için gözden yaş mı akmalı?Victor Hugo
Ağlamak için gözden yaş mı akmalı?
Dudaklar gülerken, insan ağlayamaz mı?
Sevmek için güzele mi bakmalı?
Çirkin bir tende güzel bir ruh, kalbi bağlayamaz mı?
Hasret; özlenenden uzak mı kalmaktır?
Özlenen yakındayken hicran duyulamaz mı?
Hırsızlık; para, mal mı çalmaktır?
Saadet çalmak, hırsızlık olamaz mı?
Solması için gülü dalından mı koparmalı?
Pembe bir gonca iken gül dalında solmaz mı?
Öldürmek için silah, hançer mi olmalı?
Saçlar bağ, gözler silah, gülüş kurşun olamaz mı?
Gülüp eğlenmeliydim
Gülüp eğlenmeliydim,
Su gibi akmalıydım şu yaşımda,
Oysa ağır ağır düşünüyorum geleceği.
Kaç gecem daha böyle huzursuz geçecek?
Beni felaketler değil, düşünmek mahvedecek.
M.Ali Ersan
HayatYaşam
İnsanın yaşama hakkı olduğu kadar ölme
hakkı da olmalı. Sorarım Tanrı’ya:
Direnç göstermemek suç mudur?” diye sorar Osamu Dazai.
“insanlığımı Yitirirken’ adlı son romanını yazdıktan sonra da intihar ederek yaşamına veda eder.
intihar notunda şöyle yazar:
“Doğmuş olduğum için beni affedin”
İntiharından hemen önce kaleme aldığı bu romanında Dazai iç dünyasıni şu satırlarla anlatır:
“Diğer insanların acısının doğasını, seviyesini, hiçbir şeyi anlamıyorum. Buna nasıl tahammül ediyorlar? Her günü pes etmeden, umutsuzluğa kapılmadan, intihar etmeden, hatta siyaset tartışmaya devam ederek nasıl atlatıyorlar? Bu kadar katı ve egoist olabilirler mi? İşlerin böyle olması gerektiğinden o kadar eminler ki kendilerinden bir kez bile şüphe duymuyorlar mı? Eğer öyleyse, sanırım katlanmak daha kolay olabilir. Merak ediyorum, insanların böyle olup olmadığını ve
onları mutlu eden şeyin bu olup olmadığını merak ediyorum. Bilmiyorum işte..
Acaba geceleri rahat uyuyorlar mı?
Sabah dinç uyanıyorlar mı?
Nasıl rüyalar görüyorlar?
Yolda yürürken ne düşünüyorlar?
Düşündükçe daha da anlayamaz hale geliyorum ve kendimi, yalnızca benim tamamen farklı olduğum şeklindeki korkunç, rahatsız edici düşüncenin saldırısına
uğramış buluyorum. İnsanlarla genelde konuşmam bile. Neyi nasıl söylemem gerektiğini de hiç bilmiyorum. Küçük olduğum yaşlarda bile insanlar arasında yaşayamayacağımdan şüphelenmeye başlamıştım. Ne başkalarıyla tartışabilir ne de kendimi savunabilirdim. Görünürde her zaman gülümsüyor olsam da içeride çaresiz bir mücadeleyle debeleniyordum, bir ipte
yürüyordum, ter içindeydim, onları eğlendirdikçe felaket ihtimali her an yaklaşıyordu. Melankolimi ve öfkemi gizlemek için büyük çaba sarf ettim ve insan gibi davranma yeteneğime hiçbir şekilde
güvenmediğim için tüm korku ve endişelerimi