Emine Songur
@Emine_Songur
Meşhur müfessirlerden Âlûsi Yusuf kıssasının en güzel oluşunu çok isabetli bir yorumla söyle açıklar:
"Kıssa haset edenle edilen, efendi ile köle, şahitle hakkında şehadet edilen, âşıkla mâşuk, hapiste kalanla serbest bırakılan, bollukla kıtlık, günahla bağışlanma, ayrılıkla vuslat, hastalıkla sıhhat, zilletle izzet gibi zıtlıklar içermekte ve hasedin mahrumiyet doğurduğu, sabrın kurtuluşun anahtarı olduğu, aklın duygulara galip gelmesinin hayatın düzenini sağladığı bildirilmektedir."
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Günümüz gençliği, din anlatısı söz konusu olduğunda iki uç üslup arasında bir çıkmaza sürüklenmiş durumda: Bir tarafta hayatın gerçeklerinden kopuk, kürsüsünden aşağıya dogru sert bir dille hitap eden ve genç zihinlerin daha ilk cümlede mesafe koyduğu didaktik üslup; diğer tarafta ise "samimiyet" adına meseleyi ciddiyetinden koparan, bilgi yerine sadece duyguyu ve menkıbeyi önceleyen sığ anlatılar... İlki kalbe dokunmakta zorlanırken, ikincisi zihni hurafelerle meşgul ediyor.
Gün gelir kardeşler birbirini özler, gün gelir kardeşler birbirini affeder, gün gelir kardeşler birbirinden başka tutunacak kimsenin olmadığını anlar sanıyordum. Yanıldığımı geç fark ettim. Hayatım beni en zayıf ihtimallere muhtaç bir yorgun ruha dönüştürdü.
İnsan babasından ayrılmaya hiçbir vakit hazır olmaz.
Keşke insan, ruhunu istila eden kelimeleri kusarak dışarı atabilseydi.