Bir Kürt sevmişti Gülşah,
çok sevmişti... öyle çok sevmiş ve sevilmişti ki.Ailesinden görmediği sevgiyi Şahinden görmüştü...sesine karakterine ama en çok ta merhametine tıpkı şahinin onda gördüğü merhamete tutulduğu gibi..
Öyle güzel sevmişlerdi ki birbirlerini...
Şeker portakalı kitabında böyle hüngür hüngür ağlamıştım...
Çok ağladım yaa... ama çok güzeldi, okumanızı tavsiye ederim MUTLAKA.Akıcı bir dille anlatması betimlemeleri çok güzeldi olay yaşanırken oradaydım hep...
Spoi içerir
Demişti ya yazar' İnsan ne kadar ahmak değil mi? Her şeyi kendi elinde zannediyor ve kader önündeki aciz olduğumuzu unutuyoruz bazen.'
Bende birleşsinler o kadar istedim ki her şey istediğimiz gibi olmuyor...
Dedikleri gibi oturup Gülşah a ağladım bide Gülşah yerine de ağladım,bilmiyorum kitabı yeni bitirdim sanırım hala ağlıyorum...
Hani dedin ya Gülşah, beni unutun şu sözlerimi unutmayın diye ne seni ve hikayenizi unutabilirim ne de bu sözlerini... başkaları da unutmasın diye :
"çok sev çocuğunu, öyle çok sev ve öyle sonsuz sun ki sevgini, sevilmek için taviz vermek zorunda kalmasın kişiliğinden. Seni memnun etmek için yaşamasın bu hayatı, önceliği kendisi olsun.Kendi tercihini yaptığında ve bu tercihler senin soğrultularına uymafığında da sevmekten vazgeçme onu... "