İnsan ençok kimi severse ona kırılır..
En çok sevdigine yarım kalırsın herzaman.En çok onun eksikliği kırar kolunu kanadını.
Kimi çok seversen en cok ona verirsin tavizleri..
En çok ona küser en çok onu affedersin..
Haklı bile olsan özur dilersin saçma sapan bir tartışmada.
En büyuk kavgaları kendi içinde verir,en cok ona susarsın..
Kaybetmek istemezsin çünkü..
Dilinin ucuna gelir herşey,ama bir bir hepsini yutarsın..
Sirf onun icin..!!!
Sırf o kırılmasın,aman o üzülmesin,aman incinmesin diye diye kendini yer bitirirsin..
Sonra bir bakmışın gitmiş..
Hemde tek kelime bile etmeden,bittiğini bile söylemeden gitmiş...
Şimdi sen soyle,hiç acımazmi insanin içi ??
Kahrolmaz mı.??
Üzülmezmi onca verdiği tavize,ziyan olan onca emeğe..??
Üzülur ya elbette üzülür...
Ama sen yinede içini ferah tut...
Senin bile unuttuğun hesapları hatırlayan biri hep var...
Bilgün elbet bütün hesaplar görülür....