Ortak yaşam birliğinin edilgen biçimi, boyun eğiş, bilimsel bir deyişle mezoşizmdir. Mezoşist kişi, kendisini, yöneten, yönlendiren, koruyan, adeta yaşamının oksijeni olan kişinin ana parçası haline getirerek soyutlanıp ayrı olmanın katlanılmaz duygusundan kaçar. Ister tanrı, ister insan olsun, boyun eğdiği şeyin gücünü abartır: ben hiç bir şeyim, o herşey, onun parçası olmaktan öte bir değerim yok. Bir parça olarak, ben onun büyüklüğünden güçlülüğünden, kesinliliğinden pay almaktayım. Mezoşist kişinin karar vermesi, bir sorumluluk altına girmesi sözkonusu değildir. O hiç bir zaman tek başına değildir. Ama bağımsız da değildir, bir bütünlüğü yoktur, henüz tam olarak doğmuş değildir.