sen olmadığın vakit büyük yalnızlığım var
dalgaların kendilerini taştan taşa vurmaları
sonbahar yıldızlarının sessiz sedasız çırpınımaları
ve büyük yalnızlığım var
biliyorsun hani o
Rüzgarın gözüne karanlık bir yelken gibi açtığım
içimsıra vahşi bir kadın gibi taşıdığım
yalnızlığım
dünden bugüne çektiklerin eksilmedi dedi yağmur bana
eksilmeyecek dedi bugünden yarına
bir hiçliğin koynunda istifham gibi büyüyeceksin
sual sorduğun her şey senden sual soracak
bitirdim sandığın vakit başladığını göreceksin
beni görsen belki anlayamazsın
içlenir gizli gizli ağlarsın
eğer ben yalnızsam yanılmışsam
elimden tut yoksa düşeceğim
yağmur beni götürecek yoksa beni
Bir gün iyileşiyor gibi hissediyorum ertesi gün, yeniden karanlığa düşüyorum.
Sonu olmayan bir döngü gibi .
Eskiden her şeye tutkuyla sarılır, bir şekilde mutlu olmaya çabalardım.
Şimdi kendimi uzun zaman önce kaybetmiş gibiyim.
Ne heyecan, ne heves, ne uyku düzeni ne de eski benden eser kaldı .
Kendi sessizliğimin sahibiyim .
Akıp giden bir hayat var, ben sadece izliyorum.