İnsan, kendinin vehmidir. Yoruldum kardeşim, yorulduk. Ben dünyanın bir parçası olmaktan bu denli yorulduysam dünyanın kendisi ne haldedir kim bilir. Sanırım yaşamayı beceremiyorum. Bazen, diğerleri yaşayabiliyorsa bunu ben de becerebilirim diyorum içimden. Sonra mezarlıklar geliyor aklıma. İşte o an kafam karışıyor. Kimseyi taklit etmemek en iyisi. Ben ne yaşamayı becerebiliyorum, ne de ölmeyi. Ölümle hayat arasında kurumuş bir ırmağım.