Sonny babasıyla anlaşamadı. Çabuk sinirlenen bir kişiliğe sahipti. Oysa Baba tehdit savunmanın aptalca bir davranış olduğu kanısındaydı. İnsanın öfkesini belli etmesi kadar tehlikeli, hatalı bir şey olamazdı. Hiç kimse Don Corleone'nin en küçük bir tehdit savurduğunu, yahut kendisini kaybedercesine sinirlendiğini görmemişti. Böylece Sonny'ye kendi ilkelerini öğretmeye çalıştı. Düşmanı aldatmak için, ona gerçek gücünü göstermemek kadar faydalı bir durumun olamayacağını söyledi.
Oğluyla yalnız kalınca ağzına geleni söyledi ona. <Böyle bir işe kalkışmaya ne hakkın var?> diye sordu öfkesi yatışınca, <ne demeye giriştin bu hırsızlığa?>
...
Sonny : < Fanucci'yi öldürdüğünüzü gördüm> dedi.
...
<Herşeyi gördüm. Tabancayla cüzdanı yok edişinizi de.>
Don içini çekti : < O halde sana terbiye vermeye hakkım yok >dedi, <okulu bitirmek istemiyor musun? Avukatlar evrak çantalarıyla eli silahlı, maskeli bir hayduttan çok daha fazla para çalarlar.>