Emine Nur
@Emosing
Biz hepimiz bir mutsuzluk töreninde
Varlığıyla yaralı birer yeryüzü ağrısıyız.
Şükrü Erbaş
Ölüyoruz, demek ki yaşanılacak…
25 Ocak 2004
44 okur puanı
Ocak 2023 tarihinde katıldı
Şu telaşlarım bir bitse diyorum. Belki uzaklara giderim. Çoktandır gitmek istediğim yollar var
Kimi zaman hiç uyunmamış geceler ertesinde, pazartesiler cuma oluyor, cumalar pazartesi. Aylar geçiyor, değişiyor mevsimler; hiç yaşanmamışlar gibi. Oysa ne çok sene birikti ardımda. Bilmiyorum ki, birikecek mi bir bu kadar daha? Ardıma dönüp bakıyorum da, dallarımı kıran rüzgârları bile affetmişim ama, bir kendime uzanamamış elim. Yastıklarım kuş tüyüymüş de, ağır gelmiş düşüncelerim. Biriktirdiğim keşkeler, ardımdan bile söylenmeye yetermiş. Bütün heveslerim, genellemelerin içinde yitip gitmiş. Oysa ne çok cümlem vardı benim. Her şeye inat, yüreğimi ısıtan ne çok hayalim. Biliyorum, bu kadar kırılgan olmayı kaldırmıyor hayat. Her tökezleyişte kendi içine saklanınca, sıvazlamıyor sırtını. Pencere önü çiçekleri değiliz ki, anlayışlı bir el alıversin bir çırpıda içeri. Hadi aldı diyelim, gün ışığı olmadan ne kadar yaşanır ki? #AhmetArif 
Ahmed Arif
Reklam
Uzun zamandır ilk kez kendimi bu kadar sakin hissediyorum.
Sanki içimde sürekli konuşan o karmaşa biraz susmuş gibi…
Her şeyi çözmüş değilim belki ama artık kaybolmuş da hissetmiyorum.
İnsan bazen kendini bulmayı büyük anlarda sanıyor.
Oysa bazı geceler, sessiz bir yolda yürürken fark ediyor değiştiğini.
Eskisi kadar kırılmadığını,
eskisi kadar herkesi içine dert etmediğini,
ve en önemlisi artık kendi sesini daha net duyabildiğini…
Bu gece yürürken içimde garip bir huzur vardı.
Yağmurun sesi, sokak lambalarının o sıcak ışığı,
ıslanan taş yollar ve gecenin sessizliği…
Bir süredir kendime dönüyorum aslında.
Kalabalıklardan biraz uzaklaşıp neyi sevdiğimi, neyin bana iyi geldiğini yeniden öğreniyorum.
Ve fark ettim ki insan en çok kendini kabul ettiğinde hafifliyormuş.
Artık her şeyi açıklamaya çalışmıyorum.
Bazı kırgınlıkları geçmişte bırakmayı, bazı insanları olduğu yerde sevmeyi öğrendim.
Kendimi sürekli değiştirmeye çalışmadan da değerli olabileceğimi anladım.
Belki hâlâ eksik yanlarım vardır,
belki hâlâ içimde çözemediğim şeyler var ama artık kendime yabancı değilim.
Ve galiba insan için en güzel his bu:
Kendi içinde eve dönmüş gibi hissetmek.
Küçük emoşa🪽👉👈
Bazı akşamlar hiçbir şey yapmadan bile iyi gelir insana...
Ne uzun konuşmalar gerekir ne de kalabalıklar…
Biraz rüzgâr, biraz sessizlik, elde ekşi bir yaz meyvesi ve içini ısıtan bir kahve yeter.
Yaz usul usul yaklaşırken kalbimde eski günlerin çocuk telaşı beliriyor.
Mahalle arasında geçen akşamlar, eve dönmek istemediğimiz saatler, içimizi sebepsizce heyecanlandıran o masum hisler…
Belki büyüdük, belki her şey değişti ama yazın gelişi hâlâ aynı yerden dokunuyor insana.
İçimde küçük bir mutluluk bırakıp geçiyor.🫶🏼