اَيْوَاهْ ا۪ينْ زِنْدِگَان۪ى هَمْ چُو خَابَسْتْ
و۪ينْ عُمْرِ ب۪ى بُنْيَادْ هَمْ چُو بَادَسْتْ
Eyvah! Aldandık. Şu hayat-ı dünyeviyeyi sabit zannettik. O zan sebebiyle bütün bütün zayi' ettik. Evet şu güzeran-ı hayat bir uykudur, bir rü'ya gibi geçti. Şu temelsiz ömür dahi, bir rüzgâr gibi uçar gider...
Bütün zulümler, haksızlıklar, eksiklikler, bu dünyayı bu dünyadan ibaret bilmekten kaynaklanıyor.
Öteye ruhların kapalı oluşundan.
Kalplerin mühürlü oluşundan.
Vakti hep ''öğle'' sanışımızdan.
''İkinidinin'' sırrından habersiz oluşumuzdan. Akşamı, güneş batmadan düşünmeyişimizden. Geceyi, gece gelmeden hatırlamayışımızdan.