Az önce seni özlediğimi fark ettim… Biliyorum bunu sana defalarca söylemişliğim var ama bu defa çok daha başka özlemekteyim…
Fotoğrafını izledim biraz, orada gülümsüyorsun, gözlerin ışıl ışıl.. Sanki canlanıp sarılacak gibisin boynuma. ‘Ben hiç gider miyim deli?’ der gibi bakıyorsun.
Ve inan bana öyle özledim ki, “akla zarar…” Senden başka hiç kimse ruhuma iyi gelmiyor. Cümlelerimizin yüklemsiz kalması çaresizliğimizden değil mi? Dünyanın neresinde olursan ol, senin içinde yaşadığımı bil. Senin için de yaşadığımı bil…
Seni düşünmek istemiyorum artık.
Sürekli aklımda olmamalısın bu şekilde. Canımı yakan, acıtan; hayat vermek yerine canımı alan sen olmamalısın. Sensizlikten değil, sana bir şey olur diye korkmalıyım ben; senin için endişelenmek yerine senin için bir
şeyler yapabilmeliyim. Elimi kolumu böyle bağlamamalısın!