Bi çare arıyorum. Sensizliğe, nefes alıp verebilmeye, eskisi gibi gülebilmeye bi çare arıyorum. Sen gittin gideli her gün. Tüm gün boyunca. Alışırım dedikçe şurası daha çok acıyor. Alışırım dedikçe kafamın içerisinde seninle olan kavgalarım daha da bi şiddetleniyor. Ben canım acımadan sevmek istiyorum seni. Öyle uzaktan, sessiz sedasız sevip yolculuğumu tamamlayıp göçüp gitmek istiyorum aynı sessizlikte bu diyardan. Sen halen sevdiğimi bil veya bilme. Sen beni kalbinin bi köşesinde tut veya tutma. Ben herkesin sevemediği gibi uzaktan sessizce sevip gitmek istiyorum. Şu solumdaki sancı olmasa. Ciğerlerimi tamamen doldururcasına bi nefes alabilsem göğsüme yaslandığında olduğu gibi. Kızıyorum sana evet yalan yok. Ama hak da veriyorum emîn ol. Bu kadar eksildikden sonra o uçurumdan atlayamıyormuş insan. Çok eksiltmişler seni çok geç kalmışım sana. Kimse eksiltmeden ben tamamlayamamışım. Neyi bilirse bilsin canı yanıyor işte insanın uzakara bakarken. Eksik kalmışken hicbirşeyi de tam yapamıyorsun. Öyle araftayım ki. Şimdi ne özledim demek çare, ne de seviyorum. Zaten bunları da adın gibi biliyorsun biliyorum. Mevsimimiz de geldi çattı. Dikkat et kendine olur mu sen hasta olursun bu havalarda sık sık. Ne ilaç kullanırsın ne doktora gidersin kötü olana kadar inadından bilirim. İhmal etme kendini. Ne olursa olsun iyi ol, güçlü ol. Bense bildiğin gibiyim işte anlamışsındır zaten...