Emre
@Emrem3
Özür dilerim, belki ağzımdan gene tuhaf sözler kaçıracağım... Demek istediğim şu ki, yarın buraya gelmeden edemem. Ben hayalcinin biriyim. Hayatımda yaşanmış olaylar o kadar az, birlikte geçirdiğimiz şu dakikalar öyle seyrek rastlanan cinsten ki, hayalimde bu anıları birçok kez tekrarlamamak elimde değil. Sizi bütün bir gece, bütün bir hafta, bütün bir yıl hayal edeceğim. Yarın buraya, hem de tam buraya, tam bu saatte geleceğim. Bugün olanları anımsadıkça kendimi mutlu hissedeceğim.
Sahildeki kayalık adaların üzerindeki
deniz fenerinde bekçilerin olduğunu
bilmek rahatlatıcı. Bazen, karanlık
bastırdıktan sonra yürüyüşe
çıktığımda ve evimin ışıklarını,
böylesine canlı duruşunu
gördüğümde, buradaki varlığım için
tüm cehennemlere razıyım diye
düşünüyorum.
Maria Popova...
Doğada insan dışında umutsuzluğa
düşen bir şey var mı? Ayağını tuzağa
kaptıran bir hayvan umutsuz
gözükmez. Hayatta kalmakla aşırı
meşguldür. Tamamiyle sükunetli,
istekli bir bekleyişle kuşatılmıştır. Bu
bir anahtar mıdır? Hayatta kalmakla
meşgul ol. Ağaçları taklit et. İyileşmek
için kaybetmeyi öğren, ve hiçbir şeyin
uzun süre aynı kalmayacağını
anımsa, acının, ruhsal acının bile.
Pencereden seyret. Geçmesine
müsaade et. Aldırma.
Maria Popova...
Uzun zamandır, bir insanla
karşılaşmak çarpışma etkisi bırakıyor
üzerimde. Aşırı hissediyorum, aşırı
duyuyorum, en ufak bir konuşmadan
sonra bile bu yakınlaşma beni bitkin
düşürüyor. Fakat derindeki asıl
çarpışma ahlaksız, işkence eden ve
işkence görmüş olan kendimle. Her
şiirimi, her romanımı aynı amaç içinyazıyorum; ne düşündüğümü
keşfetmek, nerede durduğumu
öğrenmek için.
Maria Popova...
Nietzsche konuşuncaya kadar
sessizce yürümeye devam ettiler: "Ben, iki
insanın daha yüce hakikati bulmak için bir
ihtirası paylaştığı bir aşk düşünüyorum. Belkide buna aşk dememek gerek. Belki de dostluk demek daha doğru."
