Emre
@Emrem3
Eşitlik dostluk demokrasi.. Bunlar hep zayıfların uydurdukları saçmalıklar. Çünkü onların yaşayabilmek için bu gibi kavramlara ihtiyaçları var. Güçlünün ise bir tek isteği vardır "daha fazla güç!"
"Unutma," derdi tekrar, "kendi sesin! İşte en önemli şey bu. Dünyada hiç bir tarza, hiçbir modaya oturulamayacak kadar senin olan bir üslup. Elin gibi, gözün, bakışın, gülüşün gibi senden bir parça."
Büyük bir mücadele içinde olan insanlar böyle şeyler düşünmüyor, kendilerini hayattaki başarılarına adıyorlardı. Ama insanın temel duygusu buydu. Yeryüzü korkusu, yaşam ürkekliği, geçici olmanın yarattığı yürek burkulması. Yani boşluk, büyük bir boşluk.
Bu noktada insan artık yarışta değil jüride olmalıydı, altın değil sarraf kimliğine bürünmeliydi, değerlendirilen değil değerlendiren konumuna geçmeliydi. Olgunlaşma bu demekti.
" İnsan hiçbir umut beslemediği zaman durumu kabullenebiliyor ama kapkara bulutlar arasından iğne ucu kadar kendini gösteren bir güneş ışığı belirince bütün dünyası o ışığa bağlı oluyor..."
