Gece , bir bardak suya atılan kara mürekkep gibi dağılmaya başladığında hep böyle düşünürüm; ya bir daha güneş doğmasa? . Endişeden ,ölüm korkusundan ,kıyamet beklentisinden değildir içimdeki bu kuruntu.Dünyanın bir gün biz küçük kalplerle uğraşmaktan bıkması olağan görünür gözüme.
Bu birazda ağlıyan birinin ,bir daha hiç gülümseyememekten korkmasına benziyor aslında...
《denizyolcusu*bulvar》