Bu şehirde insan bitmiş…
Yüzler gülüyor ama ruhlar yorgun.
Herkes birbirine yakın gibi,
ama herkes birbirine uzak artık.
Dostluk dediğin çıkar olmuş,
sevgi dediğin yarım.
Kimse kimsenin acısını taşımıyor,
herkes kendi derdine sağır.
Bir zamanlar kalpten sarılan insanlar vardı,
şimdi herkes birbirine şüpheyle bakıyor.
İyilik yapan kaybediyor bu düzende,
kötülük yapan alkış topluyor.
Ben de çok şey öğrendim bu hayattan;
en ağır yara düşmandan değil,
“yanındayım” diyenlerden açılıyor.
Ve gecenin bir vakti anladım ki;
bu dünyada yalnızlık korkutmuyor insanı,
asıl korkutan şey
kalabalıkların içindeki sahte yüzler.
İnsanlar, insanlar
Bir selam kadar yakın,
bir ömür kadar yabancı.