Yel değirmeni
@Enes01
Don Quijote'un saldırdığı yel değirmeni...
Yıldırım Beyazıt Üniversitesi
Ankara
33 okur puanı
Kasım 2017 tarihinde katıldı
Kitap benim için temposu sürekli değişen bir yürüyüş gibiydi. Uzun aralar vererek sonunda bitirdim. Bu verilen molalar hem günlük işlerin yoğunluğu sebebiyleydi hem de kitabı uzata uzata okumak, nefessiz kaldığımda bir soluk almak içindi. Kitap bana tamamen bir iç sükunetiyle yaptığım yürüyüşlerin özgürlüğünü hatırlattı. Bütün düşüncelerin zihninize hücum ettiği, bazen kaygılı bazen tebessümle eşlik ettiğiniz yürüyüşlerin ise tadı tamamen farklıdır. Kulaklık takarak çıkılan yürüyüşler her ne kadar kendi iç sesinizi bastırıyor olsanız ve adam akıllı yalnız kalmanızı engelliyor olsalar da onlar da farklı bir hizmeti size sunarlar. Müziğin düşüncelerinize eşlik etmesi hizmeti... Kitabın bir diğer büyük hizmeti ise isimlerine, düşüncelerine aşina olduğumuz kimi insanların yaşantısına dair kısa anekdotlar veriyor olmasıdır. Nİetzsche, Rousseau, Thoreau, Kant ... Yaşantılarının sadece yürüyüşle ilgili kısımlarına değil de genel bir bakış sunması hoş olmuş. İnsan kendi adına pek çok ders çıkarabiliyor. Throeau'nun şu yürüyüşü bile faşist bir tavırla anlayışı beni şaşırttı doğrusu. insanlık medeniyeti ve hikmeti yürüyerek yaydı. Yürüyüş, koltuklarımıza gömülüp masa başı işlerden para kazandığımız bu çağda ise kendi anlamını tekrar hatırlatıyor.
Reklam
Kitap Dostoyevski'nin ilk romanı olma özelliğine sahip. Oldukça akıcı ve insanı içine sürüklüyor. Kitap Makar Alekseyeviç ile Varvara Alekseyevna arasındaki mektuplaşmadan ibaret. Rus edebiyatında o derin şekilde işlenen yoksulluk olgusu bana tarih boyunca zor zamanlar yaşamış Anadolu'yu hatırlatıyor. Lidyalılar parayı bulduğundan beri eline nadiren para geçen bazı topluluklar var. Belki de kapitalizmin üretim gücüne alışan bizlere bu derece de bir fakirlik anlaşılmaz gelse bile bu acıyı içselleştirmeden de edemiyoruz.
"Tanrı aşkına!" lafını duyup yine de yalvaran kişiye hiçbir şey veremeden geçip gitmek, ya da yalnızca "Tanrı yardımcın olsun!" diyebilmek çok zor."
Bu kısım da bahsedilen şey insanın başına gelince isterken verememenin insanın içini sızlatan acısı tam olarak hissediliyor. Hayat standartlarımız öyle yüksek ki fiziksel olarak var olmaya devam etmeye çabalamanın ne olduğu anlatılan bu kitaplar insanı derinden etkiliyor.
Bulantı'nın Sartre'ın ilk edebi kitabı olduğu yazılı kitabın bülteninde. Aynı zamanda 20. Yüzyılın önemli romanlarından biri kabul ediliyor. Kitap doğrudan bir olayı anlatmıyor oluşuyla takibi zor bir üsluba sahip. Klasik olay örgüsüne sahip roman tarzının dışına pek çıkmamış iseniz kitabı okumakta zorlanacağınızı söyleyebilirim. Nitekim ben kitabın ilk 100 sayfasını okuduktan sonra uzun bir ara verdim. Kalanını da iki günde okudum. Kitap ana karakterin günlüğünden ibaret. İlk kısım(İlk 100 sayfa) tam olarak Sartre'ın varoluş felsefesine dair pek de zihinde canlandıracak bir veri sağlamıyor. 150. Sayfadan sonra ise romanı elimden bırakamadım adeta. Sartre daha önce okumamış birisi olarak Sartre hakkında bana bir fikir versede, Sartre'ın felsefesini anlamak için bir başlangıç mahiyetinde olabilir ancak kitap. Sartre'dan daha fazla okumak için de beni motive etti diyebilirim.
Tolstoy insan tabiatını çok iyi mütalaa etmiş bir isim gerçekten. Bu kitabı her ne kadar derin tahliller içermesede anlatımıyla insanın savaşta düşmanını nasıl gördüğüne dair, bir insanı öldürürken yaşanılan o duygusal sürece dair, ölümü kabullenmek ve ölüme alışmak nedir, bunlara dair düşünmeye sevk ediyor. Eskiden beri soruyorum. Her ne olursa olsun bir insanın bu dünyadaki varlığını sona erdiren sebep olmak nasıl bir sonuca götürür? Birini öldüren insan herhangi birisi olmaya nasıl devam edebilir veya böyle bir şey söz konusu mudur? Ölmenin insanda merak uyandıran ve bilinmeyenin verdiği korku herhalde en yoğun savaş meydanlarında yaşanıyordur. Kitabı youtu.be/1PLp4vDAXds linkinden dinleyebilirsiniz.
Turgenyev'in Babalar ve Oğullarını okuduktan sonra bende kocaman bir yeri oldu. Keşke daha fazla yazsaymış dediğim yazarlardan birisidir kendisi.(halihazırda tüm kitaplarını okumadım bile) Asya kitabını bulamadım doğrusu dinledim. Akın Altan büyük bir iş yapıyor ve pek çok güzel eseri seslendiriyor mutlaka zaman ayırıp dinlemenizi tavsiye ederim. Kitap akıcı ve sade bir üsluba sahip. Can alıcı cümleler de barındırıyor. Roman okuyan insanlar karaktere kendilerini koyarken herhangi bir yorgunluk hissetmemeleri yazarın yeteneğiyle doğrudan alakalı bence. Turgenyev de tam böyle bir isim. Kitabın içeriği hakkında çok spoiler vermek istemiyorum doğrusu. Kurguda öyle karmaşık değil ama duygular gerçekten çok hoş işlenmiş. Keyifle kahvaltı ederken dinlemek için birebir.
Reklam