E. Nida ÖZÇELİK T.
@Enida
Sevgili Dost
Bu sabah kuş sesleriyle uyandım. Ne güzel değil mi? Hayır, güzel değil! Açık penceremden ok gibi dalıp yastığıma saplanan karga sesleriydi. Kuş sesleri dediğimde aklına asla karganın gelmediğini biliyorum. Bu, karganın da bir kuş türü olduğunu bilmeyişinden değil, karganın türünün en önemli özelliği olan güzel bir ötüşten mahrum oluşundan elbette. Yüzümü yıkarken acaba diyordum, acaba türümüzün en önemli özelliklerini taşıyor muyuz? Hareketlerimiz ve sözlerimiz nerelere saplanıyor? Acaba "Însan" denince hatırlanıyor muyuz?
Kitabın arka kapağındaki bu yazı çok hoşuma gidince almak istedim. Okuduğunda da İlk sayfasından itibaren çarpıcı cümlelerle dolu olduğunu gördüm. Çok beğendim aynı zamanda okurken neden bu kadar geç kaldım okumak için dedim. Yakın zamanda beni bu şekilde etkileyen Halil Cibran’ın kitabı olmuştu. Ermiş de aynı şekilde çeşitli konularda karşısındaki topluluğa fikirlerini aktarıyordu. Hatta demiştim ki neden Türk yazmadı böyle bir kitabı diye. A.Ali Ural’ın kitabındaysa o etkilendiğim üslubun kendi coğrafyamızda karşılığını buldum.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Ölülerimizi hep hatırlayacağız, dirilerimizi unutsak da.
Neşesi yağmalanmış bir bayramdan geriye ne kalır? Telefonların felç olması yüzünden aramadığımız tanidıklarımız için inandırıcı bir mazeretimiz var, ne güzel. Doğrusu vefalı milletizdir; dindar olduğumuz kadar bağlıyızdır birbirimize. Bu yüzden camiler almaz kalabalıkları bayramlarda, bu yüzden iflas eder telefon şebekelerimiz.
Sevgili Dost,
Neşesi yağmalanmış bir bayramdan geriye ne kalır? Ellerden buharlaşıp uçan limon kolonyaları, yenildikten sonra kâğıdı buruşturulup atılan şekerler, caminin avlusunda kalan gazete mukavva parçaları, ve imamın her bayramda tarif edip cemaatin her bayram saşırdığı bayram namazı mı?
Sevgili Dost,
Keramet kavukta olmadığı gibi yüzüklerde de değildi. Ne kavuğu başına geçiren okuyabilir, ne yüzüğü parmağına geçiren mutlu olabilirdi.