Dün eğitim alanında bir seminerde bulundum. Hoca çok güzel hususlara değindi;
Dilek öğretmenden Nurten öğretmenden bahsetti, öğrencilere birşeyler katan çok kullanılan “tabirle yüreklere dokunan” sadece Bilgi vermeyen “değer katan” öğretmenlerimizden. Bu iki öğretmenim de dünyada en iyi 10 öğretmen arasında. Öğrencilerin akademik başarıları sebebiyle değil; değer kattıkları, örnek oldukları, fedakarlık yaptıkları için
Bir de okumayı iki ayda öğrettiği için övünen, eğitimi akademik Bilgi edinmeye indirgeyen öğretmenden.
Eğitim bir amaç mıdır yoksa iyi bir insan olma yolunda araç mıdır?
Aynı şekilde bizlerin amacı salt kitap okuma mıdır? Hocam yine seminerde “Kitap okuduğun halde hala yere çöp atıyorsan o kitabları okumuşsun okumamışsın ne fark eder?” DediTabi yere çöp atmak yerine daha pek çok örnek de verilebilir? Hoşgörüsüzlük, tahammül edememe, fikirlere saygı, üslûp...