Insan harabe ve mezar görmekten niçin hüzün duyar?
Sehirlerin istikballerini gördügü için degil mi? Omrün sonu,
cihann nasibi bundan baska bir sey mi? Hep harap olmak için yasamiyor muyuz?
Onları bugün affettik. Unuttuk. Lakin tarih sayfalanina, gelecekte insanliga gözyaglari döktürtecek, atesten, kandan, irinden, alçakliktan satirlar naksettiren, bugün içinde kavruldugumuz yanginin kundakçilarindan birtakimlar da daha büyük servetlerin verdigi refah ve gururla pencerelerinden bu kargasayi seyrediyorlar. Aç halk birbirini didiklerken onlar tok, yarın endisesinden azade, rahat ve huzur içinde lehlerine yeni bir dönüsüm için fitne düsünüyorlar...