Bize ilerlediğimiz yolda eşlik eden umut, bazen iki dağ arasında köprü olur ama bazen de iki yol arasındaki bataklık. Bazen hayat verir, bazen öldürür.
Zaman. Gerçek derler, zamana bırak derler ama zaman iyileştirmez. Zaman öldürür. Zaman değiştirir. Zaman sizi uçuruma sürükler ama asla iyileştirmez. Sadece bir yarayı kapatırken yenilerini açar ve siz fark etmezsiniz bile.
O dünya kirliydi. O dünya bütün renkleri barındırıyordu ve siyahı dışlıyordu. O dünya bütün renkleri birbirine katıp kirletiyordu. İnsanlar siyahtan korkuyorlardı, kirli buluyorlardı, karanlık ve çirkin... Ama asıl saf, asıl temiz, asıl iyi siyahın ta kendisiydi.
Siyah saflıktı, siyah kirlenemez bir renkti çünkü bütün renkleri sömürür, yine de kendi berraklığından ödün vermezdi ama bir kırmızı, bir yeşil öyle miydi?