Anımsamak, yeniden anımsamak...Bazı sözcükler gerçekten de anlamlarını yitiriyorlar. İnsan, neredeyse unuttuğu bir şeyi yeniden düşünme gereksinimi duyuyor.
Yalnızca gülümsemiştim. Ama içim, suskunluğumun derinliği aydınlık oldu.
O beni izliyordu. Gölgem gibi, dokunulmaz ve hafif.
Gecenin içinden bir şarkı hıçkırarak ağladı...