Ben bir sağanaktaydım. Üzerine binlerce, yüz binlerce düşünce üşüşmeye başlamıştı. Sürekli değişik düşüncelerin etkisinde kalıyor, bir türlü kendimi bulamıyordum.
Yüreğimde yuva yapmış paronaya kuşları, yazları denizleri çekilmiş sahillere giden... İçimde bir katılmışlık... Şiir yazardım o zaman... Yani eskiden. Kimseler anlamazdı şiirlerimi. Ben de anlamazdım. Ama duyardım. Yüreğimin ta derinliklerinde duyardım. Kuşlar, külrengi gökyüzü, sonsuz iç çekişler içinde beşikler yaşlandırdım, hayatlar yaşlandırdım. Yazlar eskittim, kışlar eskittim. Bir sürü kopuk kopuk imge yapıştı yakama. ( Çoğunu ben de tanıyamadım)