Mehmet eren demirci
@Erendmrc34
2 okur puanı
Ocak 2018 tarihinde katıldı
Bugün gerek büyük gerekse küçük şehirlerde mega hayatlar yaşamaya çalışıyoruz. Etrafımızı rezidanslarla, plazalarla çevirdiler. Rezidanslarda oturmayı, plazalarda çalışmayı tek hayal olarak gören insanlarla dolu çevremiz... Starbucks ve muadillerinde "take away"ler yapıyoruz. İşe dönüp birtakım "meeting'ler set" ediyoruz. çok bunalmışsak, iş çıkışlarında arkadaşlarımızla "happy hour"lar geçiriyoruz. AVM'lere atıyoruz kendimizi alışveriş için... Çok acıkırsak menümüzü" king, extra, XL" hallere getiriyoruz. Aslında tüm bunlara bir eleştiri nazarında yazılmış bir kitap Oktay Sinanoğlu'nun "Bye Bye Türkçe"si... Kariyeri boyunca dilimizi yabancı dillerin etkisinden korumaya ve yozlaşmayı engellemeye çalışan Sinanoğlu, kitapta eleştiri ve fikirlerini dile getiriyor.
Ona göre olaylar, 1950'lerin başında start alıyor. İngiliz ve Amerikan servisleri, Milli Eğitim Bakanlığı hizmetlerine girmeye ve eğitimimize el atmaya başlıyor. İngilizce bir ders oluyor ve Türk öğrencilere, Türk öğretmenlerce öğretiliyor. Sinanoğlu bu duruma çok karşı çıkıyor ve yabancı güçlerin dili sömürgeleştirme altına aldığını belirtiyor. Eğitim dilinin her alanda Türkçe olması gerektiğini, dilimizi kaybetmemenin önemini vurguluyor. İşlevsel bir dil olan Türkçe'nin, yabancı kelimelerin istilası ile günden güne eridiğini belirtir. Yaptığı her eleştiriyi, örneklerle destekler. Yani bu eserini, bir anadili koruma mücadelesi olarak düşünebiliriz.
Reklam
Çocukken Gençliğe Hitabe'yi okur, Atatürk'ün ileride başımıza gelebileceğini söylediği felaketlere şaşar, "Artık Atatürk'ün Türkiye Cumhuriyeti'nde bunlar nasıl olabilir?" derdim. Fakat heyhat! Meğer ne kadar yanılmışım. Ne bilecektim ki 40-50 yıl sonra Atatürk'ün tasvir ettiğinden de korkunç durumlara gelecekmişiz.
Sayfa 133
"Türk demek, dil demektir. Millîyetin en bariz vasıflarından biri dildir. Türk her şeyden önce ve mutlaka Türkçe konuşmalıdır."
Mustafa Kemal ATATÜRK
Sayfa 37 - Plaza dili denen boku ağzına sürenler, ırkın en utanç verici kimseleridir.
Yabancı dil bilmek, ana diline çevirebilmek demektir. Türkçesini bilmediği için çeviremeyen kişiler, yabancı dil bilmekle, öne sürüldüğü gibi, bir kişilik daha kazanmış olmaz, kendi kişiliğini de kaybetmiş olur.
Sayfa 70