Karanlık her zaman aydınlığa çekilirdi. Ama ben ona sadece çekilmemiştim, ona takıntılı hale gelmiştim. Ölmeden önce hissettiğim son şey onun sıcaklığı olacaksa kendimi onun alevlerine atar ve beni diri diri yakmasına izin verirdim.
“Ey toprak, ört onun gözlerini
Mühürle o güzel yorgun gözleri ey toprak
Sar onu sıkıca, mutluluğa yer bırakma
Sokulamasın ne neşe ne de iç çekişler yanına
Onun soruları yok artık, cevapları da”