Böyle hissediyorum ve böyle düşünüyorum, tıpkı nefes alır gibi, aynı doğallıkla,aynı ihtiyaçla. İnsanlar birbirlerinden nefret ediyorlarsa yapacak bişi yok. Hepimiz nefretin kurbanıyız. Hepimiz istemediğimiz ve sorumlusu olmadığımız şavaşlarda ölecegiz. Gözlerimizi bağlayacaklar ve sözcüklerle içimizi nefretle dolduracaklar. Ne için? Yeni bir şavaşın tohumlarını atmak için, yeni nefretler yaratmak için, yeni bayraklar, yeni sözcükler için. Bunun için mi yaşıyoruz? Çocuklar doğurup şavaşlara göndermek için mi? Kentler kurup yerle bir etmek için mi? Barış arzusuyla savaşmak için mi? “ sevgi bunların hepsini çözecek mi ?