İnsan sabahtan akşama kadar olmayacak şeyleri bekler durur,ama olmaz. Tekrar tekrar bekler. Hiçbir şey olmaz. İnsan bekler, bekler, şakakları zonklayana dek düşünür, düşünür, düşünür. Hiçbir şey olmaz. Yalnız kalır insan. Yalnız... Yalnız...
Hiçbir şey söylemeden durmanın ne kadar zor olduğunu bilir misiniz? Her bir hücreniz tam tersini yapmak için yanıp tutuşuyorken bu ne kadar da zordur. Havaalanından beri hiçbir şey söylemeyeceğim diye prova yapmıştım,ama bu beni öldürüyordu. Başımı salladım.sonunda konuşmaya başladığımda ağzımdan küçücük, kırık bir ses çıktı. Söylerken içimin rahat edeceği tek şeyi söyledim.
"Seni özledim."