Bir savaş meydanından geçerek gelmişim o günden bu güne. Darbeler ala ala, yıkıla kalka, uyarıları duymayarak,"Dur!" İşaretini görmeyerek... Sadece içimdeki, "Devam sonuna kadar devam!"diyen sese kulak verip, orası burası darmadağınık bir halde gelmiş ve hedefimin kapısına dayanmışım. Son metrelerde çok yorgun olsam da , gittiğim yönden artık hiç emin olamasam da, o sesin peşinden gitmekten başka bir şey yapamıyorum...
... Her an birşeylerin yanlış ya da hatalı yapacağım ve onu kaybedeceğim düşüncesiyle içimde yer etmiş panik...bu panik kesiyor nefesimi,bu panik boğuyor...
Öylesine bir heyecanla doluyor ki içim, bütün dünyanın yavaş yavaş değişmeye başladığını fark ediyorum. Bir umut, evet işte yeniden bir umut. Her zaman gelen,mutlaka bir yerlerden çıkarak gelip beni bulan o tanıdık umut... Belki bu defa