Huzur Sadece..
@EsDiL
46 okur puanı
Şubat 2018 tarihinde katıldı
Reklam
Bu geri sayım beni heyecanlandiriyor açıkcası.benim bu geri sayım sonunda hiçbir beklentim yok. para istemiyorum, huzur, iş, başarı, aşk, barış istemiyorum, hatta var olanları geride bırakıyorum. günlerce aynı giysilerle dışarıda kalmışım da, eve girer girmez soyunup dökünecek ve rahatlayacakmıșım gibi hissediyorum. seni, ailemi, işimi, sokağımı, şehrimi sırtımdan indireceğim.
duvardaki yalnız ve işlevsiz bir çivi, yemini vermeyi unuttukları bir balık, ayak basmaktan eskimiș ve erimiş bir kilim, hoyratça çekilen ve kornișten çıktığı fark edilmeyen yıpranmış bir perdeydim ben. herkesin hayatındaki önemsiz detay. sadece sen gördün, görebildin bu kohne dünyada beni. o perdeyi yerine sen taktın, üşenmeden, her çıktığında. o çiviye en güzel resimleri astın, pası silindi sen dokununca. o balığı sen doyurdun. oturdun onunla konuştun. o kilimi kadife sandıklara kaldırdın özenle katlayıp. beni sen ihya ettin. beni sen onardın. beni sen, erkek halinle, yeniden doğurdun. ben yürümeyi seninle öğrendim, konuşmayı seninle, okumayı seninle söktüm, derdimi demeyi seninle bildim. benim güzel öğretmenim, ışığım, ekmeğim, kentim, memleketim…
kendimi her şey için suçlu hissediyorum. dünyanın tüm ağır ceza mahkemelerinde yargılanmam gerekiyormuș gibi. ölen çocukların, edilen tecavüzlerin, katledilen hayvanların, adını dahi bilmediğim kabilelerdeki sefaletin, dünyanın neresinde olursa olsun yoksulluğun, ihanetlerin, parçalanan ailelerin, tarihin kirli çamaşırlarının, hızla tükenen tabiatın, ağlayan bütün annelerin sorumlusu benmișim gibi hissediyorum. taşıdığım ağırlığı kütlesel olarak ölçmek ve izah etmek imkansız. herkesin yerine utanıyorum. bana bir çiçeği koklamanın, bir gölete ayaklarımı sokup soluklanmanın, bana çay demlemenin ruhsatını verdin. fakat bu iplik koptu. gelecekte esecek