Güneşimizle aramızda kara kedi gibi duran o gökcisim, bir gün çekip gidecekti elbette. Belki çok yakındı bu çözüm. Kapıdaydı. O an gelene kadar bize düşen, sanki güneş gökte parlıyormuşcasına yaşamayı sürdürmekti. Hayata tutunmaktı.
Annem, torpilli çocuklar halkın üstün zekalı çocuklarının hakkını yemeğe devam ederlerse, ileride bir gün koca ülke, aptalların yönetiminde kakacak, derdi hep.