Eğer Filistin'de doğup büyümüş olsaydınız, bazı insanların acı çekmek için doğduğunu bilirdiniz. Acı onlar için asla sona ermez. O zaman gerçek acının nereden geldiğini görürdünüz. Acı da sevgi, hürriyet ve özgürlükle aynı yerden geliyor. İdeallerin ve güzel duyguların öldüğü noktada acı başlıyor ve hiç sona ermiyor. Bizler acımız diniyormuş gibi davranıyoruz fakat bunu çocuklar uykularında ağlamasınlar diye yapıyoruz.
Sevgi istememizin ve onu çaresizce aramamızın nedenlerinden biri de sevginin yalnızlığın, utancın ve kederin tek ilaci olmasıdır. Fakat bazı duygular kalbinizde öyle derinlere dönüşür ki sadece yalnızlık onları tekrar bulmanıza yardımcı olabilir. Bazı gerçekler o kadar acı ve o kadar üzücüdür ki sadece ruhunuz sizin için ağlayabilir.