"Sefil yasalar ve sefil insanlar, ben kötü biri değildim!" Bu söz sanırım kitabın yegane özetiydi..
Okuduğum her satırda aslında bir okuyucu değildim. İdam yaftası boynuna asılmış, sekiz metrekarelik penceresiz hücresinde acı ve çaresizlik içinde sonunu bekleyen o adamdım sanki. Kitabın başından sonuna kadar o kaygıyı, umutsuzluğu, acıyı ve endişeyi eksiksiz hissettim. Anlatım dili sade ve anlaşılırdı.
Ve yine bir Hugo harikası olarak kesinlikle okunması gereken bir eser.