Zor oldu ama yüzleştim.
Uğrunda eksiltmediğim dualarımı,
kolay bir vedalaşmaya kurban ettim.
İçimden çok parça koptu bugün,
ama gerçekten içine ait değilse,
hep eğreti durduysa o kopan parçalar;
insan ardından buruk da olsa,
bir "oh" çekebiliyormuş; acımasızca fark ettim.
Yüzleştim,
hiç birleşemeyecek olmamızın verdiği derin hüzünle.
Yüzleştim,
artık gözümün değdiği noktalardaki sonsuz yokluğunla.
Yüzleştim,
arkandan bakakalırken gülümsemeyi
beceremeyen nemli gözlerimle...