Oğlanları iyi niyetli, empatik partnerler olacak şekilde eğitmek, onlari yetiştiren kişilerin sorumluluklarından biridir. Kadınlara saygılı tutumuyla oğluna örnek olan baba, kızların bakış açısını anlatan anne ve oğlanın başkalarıyla bağlantı kurmaya olumlu yaklaşmasını sağlayan diğer herkes bu eğitime katkıda bulunabilir. Ama bu rehberlik ihtiyacını yok saymak, oğlanları kendi hallerine ve yöntemlerine terk etmek, herkese hakim olmayı amaçlayan pervasız davranışlarına göz yummak son derece hatalı stratejilerdir.
Babanın duygu alemi konusundaki deneyimsizliği, oğlu ergenliğe girerken onu dezavantajlı bir konuma getirir. Bir başka erilin gittikçe artan baskısı altında kalan kırılgan babalar, " baba en iyisini bilir " kurgusunu sürdürmek için oğullarına nesillerdir kullanılan savunmacı karşılıklar vermeye yönelir. Bu karşılıklar, kontrol, rekabet ve eleştiridir.