Esra
@Esra590
Sosyal Hizmet
İstanbul
Bingöl, 1995
181 okur puanı
Nisan 2020 tarihinde katıldı
Kitabı okurken yazılışının üzerinden yaklaşık 130 yıl geçmesine rağmen, işlenen konuları ve toplumsal sorunları günümüzde ki problemlere hiç de uzak hissetmedim. Şekil değiştirmiş olabilir ama hala temelinde aynı sorunlarla boğuşuyoruz.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bi tanıdığım çöpe atacaktı ondan almıştım ama meğer haklıymış.
Tamamen zaman ve para israfı. Hiç beğenmedim. Anlatımı, dili, içeriği... Canan Tan’ın okuduğum ilk ve son kitabı. Biri kitaplığımda görse okuduğum için utanırım o derece.Başladığım bir kitabı yarım bırakamamak gibi bir huyum var o yüzden bitirdim ama bir an önce bitsede çöpe atsam dedim.
Bir cinayet düşünün sanki yazarı gerçekten katil. Raskolnikov’un suçlu psikolojisi ile neler hissettiğini o kadar iyi anlatmış ki insan bunu gerçekten yaşamayan birinin böyle anlatabileceğine inanmıyor. Kitap çok kalın olmasına rağmen sıkmıyor , akıcı. Her karakter ince ince işlenmiş ama sıkmıyor betimlemeler çok yerinde. Bugüne kadar Dostoyevski okumadığıma pişmanım.
Ohh sonunda bitti. Bir kitabı bu kadar uzun sürede okuduğumu hatırlamıyorum. Bitirebilmek için gün saydım resmen. Sol Ayağım 1 ne kadar güzelse 2.si bir o kadar sıkıcıydı. Anlamsız uzun diyaloglar. Uzun uzun boğucu bitmek bilmez betimlemeler. Anlatım kötü, olay örgüsü çok karışık ve hiç akıcı değil. Cinsel ögeler ve argo çok fazla. İlk kitapla bu çok farklı.Kısacası beğenmedim.
Bu kitapla ilgili sayfalarca yazı yazabilirim ama kitapda ki şu cümle benim için herkesin idrak etmesi gereken birşey “Vücudunun nasıl göründüğü ile beyninin nasıl çalıştığı arasında bir bağlantı yoktur!”
Malesef toplulumuzda hatta sanırım dünyanın birçok yerinde insanlarda çok yanlış bir algı var, engelli birini gördükleri zaman sadece bedenlerinde değil zihinlerinde de engelin var olduğunu düşünüp onlara ‘normal’ davranmamaları. Eli kolu gözü bacağı hiç fark etmez
hangi organı engelli olursa olsun sanki beynide hasarlı gibi yokmuş gibi davranışlarla karşılaşıyorlar. Toplumda kendinlerine bir yer edinemiyorlar dışlanıyorlar. 21.yüzyılın ilk çeyreğine yaklaşmışken artık bazı şeyleri aşmamız gerekiyor. Engellilerde bir birey ve hayatın her alanında herkes kadar hakka sahipler. Hatta pozitif ayrımcılık ile daha fazla hakka...
