Esra özyurt aydın
@Esra_ozyurt
Şehir ve bölge plancısı
Gazi üniversitesi
4 okur puanı
Şubat 2026 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Bekle Beni bana, insanın bazen hayatı değil de içindeki ışığı kaybettiğini hatırlattı.
Kitap boyunca herkes biraz karanlığın içinde yürüyordu ama yine de kimse tamamen umutsuz değildi. En çok da bu dokundu bana. Çünkü bazen insan, yaşayabilmek için çok büyük mucizeler değil, sadece küçük bir “iyi olacak” hissi arıyor.
Leyla ve Selim’in samimiyetini sevdim. Gösterişli değildi. Büyük aşk cümleleri yoktu belki ama birbirlerinin içindeki yorgunluğu görebiliyorlardı. Belki de gerçek yakınlık biraz böyle bir şey.
Livaneli’nin anlatımını zaten hep samimi buluyorum ama bu kitapta beni en çok toplumsal arka plan sarstı. Çünkü okurken sadece karakterleri değil, bir dönemin insanlarda bıraktığı kırıkları da hissediyorsun. Ve bazı acılar geçmişte kalmıyor; insanların ruhunda yaşamaya devam ediyor.
Kitabı bitirdiğimde içimde kalan şey hüzünden çok bekleyiş hissiydi.
Sanki insan bazen bir kişiyi değil, yeniden inanabileceği bir hayatı bekliyor.
Reklam
Gözyaşları ve Azizler bana bir hikâye anlatmadı. Daha çok içimde zaten var olan boşluğa yaklaşttı.
Bazı satırlarda kendimi gördüm, bazı satırlarda huzursuz oldum. Ama sanırım etkileyici olan buydu. Kitap insanı iyileştirmeye çalışmıyor; sadece içindeki sessizliği görünür hâle getiriyor.
Kitap boyunca hissettiğim şey klasik bir karamsarlık değildi; daha çok insanın farkındalığının altında ezilmesi hissiydi. “Sağduyu talihsizliktir” Bazen gerçekleri görmek, sürekli uyanık bir zihinle yaşamak, insan ruhu için ağır bir yük hâline geliyor. Belki de en huzurlu insanlar her şeyi sorgulamayanlardır.
Kitapta bazı cümleler dua gibi, bazılarıysa insanın içine çöken bir ağırlık gibi.
Kitabı bitirdiğimde iyi hissetmedim. Ama boşluğumu anlayan başka bir zihne denk gelmek iyi geldi.
Belki de kitabın en güçlü yanı buydu: insanı kurtarmaması ama anlaşılmış hissettirmesi…
