Esra Bacik
@Esrabck
Şu anda okuduğu kitap
"Her şeye sahip bir adamdan daha acınası kimse yoktur." Zira doyum eşiği kaybedilmiştir. Sonra Can sıkıntısı başlar. Bu durum Deniz suyu ile susuzluğumuzu ve hararetimizi gidermeye benziyor. İçtikçe daha susamış halde buluyoruz kendimizi.
Reklam
Temel ihtiyaçlarımızın biraz fazlasını-kendini gerçekleştirmek için ilgi alanlarına lazım olan kadarını- karşıladıktan sonra daha fazlasına sahip olmak bize mutluluk olarak geri dönmüyor. Hatta çok parası olanların zaman yoksulu olduklarını görüyoruz. Oysa Sevgi, şefkat ve dostluk gibi parayla satın alamayacağımız ve bize iyi gelen birçok değer var ve onlar bizim ruh sağlığımız için çok daha önemli. Mutluluğun özü parayla değiş tokuş yapamadığımız şeylerde; bir dostluğu, vefa duygusunu, çocuğunuzun sevgisini, bir tebessümü parayla satın alamazsınız.
Zygmunt Bauman, "tüketim yarışında bitiş çizgisi her zaman yarışmacıların en hızlısından daha hızlı koşar," diyordu bu neoliberal paradoksu ifade etmek için.
Bizler nasıl ki güneşin ışığına gözlerimizi dikerek bakamıyor ama güneşin ısısını hissediyorsak kaybettiğimiz sevdiklerimizin varlığını da tıpkı güneş ışığı gibi üzerimizde hissedebiliriz. Hâlâ sevdiklerimizin anılarıyla içimizdeki karanlıkları aydınlatabiliriz.
Reklam