Benim savaşım artık kendimle. Başka birine ne kinim, ne öfkem ne de türevi düşüncelerim var. İnançlarımı sorgulamaya, pişmanlıklarımı onarmaya, kaybettiğim yolu bulmaya, içimdeki çocuğu bir şekilde yeşilliklerde koşturmaya çalışıyorum. Yormayacağım kendimi artık başka bir şeye.
Bir şeylere olan inancımı yitirdim.Sorsanız ne olduğunu söyleyemem. Her şey beni yordu ama tek tek sayamam.Güvenim yerle bir oldu ama toplamak istemiyorum.Birçok şeyden vazgeçtim ama bu vazgeçmeye neler dahil bilmiyorum. Kimseyi istemiyorum.Buna herkesin dahil olduğunu biliyorum.