Çevrem hareketlendikçe daha da ağırlaştığımı fark etmeye başladım ve yalnızlığımın, çevremin gürültü patırtısıyla çılgınlığına karşı aynı oranda arttığını.
Başı sonu olmayan zamanın ortasında duruyoruz; iyinin ve kötünün ortasında.
Her şey dönüp duruyor etrafımızda, ışık kadar karanlık da var.
Dönüp duruyor birçok güneşle gezegen sistemi etrafımızda; onun güneşi, yine onun güneşi, her şey dönüp duruyor etrafımızda.
Bana gelince, parçalanmış, fırtınalı, bu şiddetli günlerin ortasında, bütün fikirleri anlıyorum, ben hepsiyim ve inanıyorum hepsine.
Kimsin sen?
Ve nedir hayatın boyunca duyduğun gizli suçluluk?
Hayatın boyunca başka tarafa mı döneceksin?
Hayatın boyunca didinip duracak, boş laflar mı edeceksin?
Hem sen kimsin; yıllarca, sayfalarca, farklı dillerde hatıralarını tekrarlayarak ezbere gevezelik eden?
Şimdi farkında bile değilken, bir kelimeyi bile nasıl doğru telaffuz edeceğini bilmediğinin?