Esma
@Essaraa
Farewell, my dreaded fear. Thank you, but I'm out of here now.
Aklımdan bin türlü şey geçiyor: Bundan sonra ne olacak, bu iş nasıl çözülecek, ben ne olacağım, kim bana göz kulak olacak?
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Ama gözyaşlarım yok benim, hiçbir şeyim yok. Bedenim bir gölge gibi, en ufak bir duygu kırıntısı hissetmiyorum.
O anda ihtiyacım olan şeyin beynimdeki şalteri indirmek olduğunu anlamıştım. Onu düşünmenin bana bir faydası yok.
Kendimi o kadar az anlıyorum ki... Şu son yıllarda kendimi anlamaktaki aczim her geçen gün katlanarak artıyor.
Ne yapabilir ki bana? Baş aşağı olduğumda kimse kılıma dokunamaz ki. Hem böyleyken düşüncelerden de kurtuluyorum, kafamın içi kanla dolu, kulaklarım tıkalı, beynim yok, düşünecek bir özne yok.