Esra Özçelik
@Essraoz
Aşık olmamış insanlara bile aşkı hissettirebilecek kadar güzel, güçlü mektuplar yazmış Ahmed Arif.
“öskedim,bizim doğu dialektinde özledim demektir. neyini, nereni, hangi halini desem ki? sesini öskedim örneğin. yüzünü, şeytan çocuk gülüşünü, öfkeni, yeryüzünü ve kaskatı canımı ısıtan varlığını. şükür varsın. oturup ''nasılsın'' diye açabilir insan. sevinebilir, övünebilir, ağlayabilir insan. ne tuzsuz şeydi şu dünya be. geldin,buldun, şenlendirdin, insan ettin beni. yemeyip-içmeyip, yatmayıp-uyumayıp, seni anlatmalı bu yürek. senden bir ricada bulunucam ama en iyisi şimdilik susmak. madem sen sözünde durmadın ben de sürpriz yapıcam! şaşırtıcam seni! hem böylesi şeyler gevezeliğe gelmez, tadı kaçar sonra... gene de ödeyemem. böylesi daha güzel. sana mahkum kalmak güzel. gözlerinden öperim. n'olur yaz “
Reklam
Kitaptaki olaylar çok dokunaklı. Bende derin izler bırakan bir kitaptı. Anlamadığım şey, kitapta yüce bir Amerika profili oluşturulmuş. Herkese kapısını açan göçmenler ülkesi koca yürekli Amerika... Afganistan'a yapmadığını bırakmayan Amerika'nın, Halid Hüseyni tarafından bu kadar yüceltilmesini anlamlandıramadım.
