Biz seninle kalabalığı da severiz yalnızlığı da ama beraber yalnız olmayı en çok. Gözlerimizin etrafı bahtımızdan kara, biz seninle o karanlığı da severiz.
Duymak, ölmüş sevdiklerimizin sesini yavaş yavaş unuturken, kulağımızın arkasına saplanan o sancıdır. Unutmak ölüme ait değil, unutmak bu dünyanın kaygısıdır.
Sana bir sır vermek isterim; hayatımız, asla kavuşamadığımız insanların midemizde yarattığı bir sancıdır. Kavuşamamak, bu dünyanın kalp değil, mide ağrısıdır.