Yavaş yavaş dünyayı olduğu gibi görmeyi öğreniyordum ve bu varsayımlardan, "bilimsel gerçeklerden" böylesine dehşet duyarak yaşadığım için kendime gülmek istiyordum.
İnsanlardan yardım istemek mi? Gülünç bir fikirdi bu. (...) Hiçbir zaman adil yargılanmayacağımın çok iyi farkındaydım. Sonuç olarak başkalarına yardım için başvurmanın bir faydası yoktu. Yapabileceğim tek şey, diye düşündüm, susmak, tahammül etmek ve soytarılığıma devam etmek.