Ece Gündoğdu
@Esta28
28 okur puanı
Mayıs 2024 tarihinde katıldı
İnsan nasıl "yaşar"?Hayat ve İnsan
"Yaşamak" uzun soluklu bir öyküden daha fazlası. Kitabı okurken bu kadar basit ifade edişler ve sürekli bir akış olmasına rağmen bu kadar derin duygular verebilmesine şaşıyorsunuz. Açıkçası insanı zinde tutan bir kitap, onlarla beraber ölüyor ve yaşıyoruz. Böylesine gerçekçi ve samimi bir anlatıma sahip. Kitabı bitirdiğinizde hayatın ne kadar küçük olduğunu ister istermez düşünüyor ve yaşamın size ne acılar, sevinçler taşıyacağını merak ediyorsunuz. "Yaşamak" hayata dıştan bir gözle bakmayı insana öğretiyor, ölümü ve yaşamı açık seçik gözler önüne seriyor. Okuyun, yaşamak için okuyun!
Reklam
“Ateşten Gömlek” bizlere yalnızca bir savaşı anlatmıyor. Hepimiz bir asker, bir hemşire, bir sakat, bir ölü, Ayşe, İhsan, Peyami ve daha nicesi oluyoruz. “Ateşten Gömlek” yalnız bir acı çekiş, belirsizlik hali değil; bir ümidin, bir kurtuluşun, mücadelenin adı. Ayşe’nin gözlerinde yanan İzmir ateşi bugün bizlerinde içini ısıtmaya devam ediyor. Canımızın çıkıpta Ahmed Rıfkılar, İhsanlar olmak için koşuşu bir hülya olmaya ağırdır. Bugün, daha İzmir alınmamışken yazılmış bu romanı okumak yıllarca öteden acı ve sevinç getiriyor. Bu zaferi kimlere borçlu olduğumuzu biliyoruz fakat roman, bize savaşı hatırlatmakla kalmıyor. Acı bir tortuyla kaderi gönlümüze bırakıyor, üstümüze ateşten bir gömlek geçirip bizlere soruyor: Bu mücadeleye tanıklık elinize ne bıraktı?..
Kişiler: Peyami(anlatıcı), Ayşe, İhsan, Cemil, Haşmet Bey, Mehmet Çavuş, Kezban, Ahmed Rıfkı
Olay: Kurtuluş Savaşı yıllarında İzmirli Ayşe etrafında birleşen mücadele ve kurtuluş azminin anlatılması.
Zaman: 1920’ler
Mekan: Anadolu toprakları
Yazar hakkında bilgi: Halide Edip Adıvar (1884, İstanbul - 9 Ocak 1964, İstanbul), Türk yazar, siyasetçi, akademisyen ve öğretmen. Halide Onbaşı olarak da bilinir. Türkiye'de II. Meşrutiyet ve Cumhuriyet dönemlerinin önemli bir tanığı, kadın meselesi ve Milli Mücadele'yi ele alan romanları ile Cumhuriyet dönemi Türk edebiyatının gerçekçi roman geleneğinin öncüleri arasında yer almış bir yazardır.
“Ateşten Gömlek” Kurtuluş Savaşı’nın ilk romanıdır. Bu romanla birlikte "Ateşten Gömlek" sözü, Türk edebiyatında vatan aşkını çağrıştıran özel bir ifade kalıbı haline gelmiştir.
Spoiler içerir!
"Beni öldürdüler, Wene Hala,"
Evet, Santiago Nasar öldürülmüştü. Ama onu öldüren kişiler Vicario kardeşler miydi? Toplumun oluşturduğu bir önyargı mı? Yoksa ölümü görerek gerçeklerden sakınanlar mıydı, halkın kendisi miydi? Belki de bir çok tesadüfün şans eseri birleşmesi...
Ve daha bir çok yanıt bulunabilir. Ama benim bu kitap için özellikle değinmek istediğim bir sorun var. Cinayetin sebebinden ele alalım. Bu bir namus davası, değil mi? Önümüzde uzanan apaçık bir gerçeğe göz atalım. Bu da aslında toplumun oluşturduğu doğru ve yanlışlardan biridir. Aslında bu da bir önyargıdır. Ve Santiago öldüğünde kızın namusu temizlemiş oldular. Böyle söylendiğinde büyük bir trajedi. Evet, komik ama altında kocaman bir acı yatıyor. Toplum ve toplumla yüzleşen binlerce insan... Toplum demişken bir başka konuya daha değinmeliyim. Belki de asıl dikkat çekilen konuya... Herkes Santiago Nasar'ın öldüreleceğini biliyordu. Evden çalışan kadından, otopsisini yapacak papaza kadar herkes. Ama insanların çoğu bunu zaten olmuş bir şey gibi kabullendi ve gördükleri yerde bile ona ölü gözüyle baktılar, bir nevi ölmesini beklediler (ölümünü görmek için limana toplanan insanları hatırlayalım) Ve bir avuç insan da bir şekilde engelleyemeye çalıştı. Kaderi kabullenen, ona karşı savaşan, onu görmezden gelen insanlar... Toplumumuz büyük bir uçurum kenarında birilerinin kendilerini aşağıya itmelerini bekliyor gibi.
"Beni öldürdüler, Wene Hala,"
Toplum öldürdü onu. Toplumun önyargıları, kişilere baskı kuran doğru ve yanlışları, bunların sonucunda doğan kader anlayışları ve insanın kendine verdiği savaş. Evet, Santiago Nasar'ı öldürenler insanlardı. Ama bu "insanların" eli bıçak tutan, kan gören, gözyaşı döken, inanan ve ölen kimseler olduğu ne belli? Şuanda ben kozumu ölümün acı
