Esen Uzun
@Estar35
"Kaybedenler"i buraya alalım! Hayata bakış açınız değişecek!Edebiyat
"Keşke" diyen biriyseniz,
Hayatın dönüm noktalarında hata yaptığınızı düşünüyorsanız,
Pişmanlıklarla doluysanız işte sizin için biçilmiş bir kaftan: 
Gece Yarısı Kütüphanesi
Esere dair daha önce olumlu, olumsuz birçok eleştiri aldım. Ama ben kimi eserlerin insan seçtiğine inananlardanım. Şimdi eser bitti ve kendi kendime kurduğum ilk cümle ne oldu biliyor musunuz:
İyi ki şu anki hayatımı yaşıyorum...
Evet bambaşka bir hayatım olabilirdi.
Daha zengin olduğum,
Daha popüler olduğum,
Daha başarılı olduğum,
Etrafımda daha fazla insanın olduğu,
Yapmak istediğim her şeyi yapma imkanımın olduğu bir hayatım olabilirdi.
Ama ben o hayatta şimdikinden mutlu olabilir miydim?
Şunu kabul etmemiz gerek: Yaşadığımız hayat bizim! Doğrusuyla, yanlışıyla, pişmanlıklarıyla bizim hayatımız!
Ve emin olun, dışarıdan ışıltılı görünen birçok hayat içine girdiğinizde o kadar parlak değil. Bunu olmak istediğiniz hayatın intihar oranlarını araştırarak deneyimleyebilirsiniz!
Nora!
Pişmanlıkların kadını...
Veronika Ölmek İstiyor romanının, hayatının değerini kaybetmek üzereyken anlayan Veronika'sı...
Hep öyle değil midir zaten!
Bir şeyin değerini asıl onu kaybedince anlarsın.
Beklendiği gibi gitmeyen bir hayat.
Kaybediş üstüne kaybedişler.
Sanki hayatın bize bir garezi vardır, diğer hayatlar yolundayken tüm sıkıntılar bizi buluyordur.
Bir filmde duymuştum: "Rutine dönüşen her şey sıkıcıdır aslında. Bu yüzden komşunun bahçesindeki çimen bize hep daha yeşil gelir, her zaman."
Sihirli bir kelime var ve her şeyin değerini o belirliyor: BEKLENTİ.
Yaşadığınız hayat beklentinizi karşılamıyor olabilir. Bunun için bakış açınızı değiştirecek olan, çaba gösterecek olan yine sizsiniz. İçinde sevgi olmadan sahip olunan bütün hayatlar yetersiz gelecektir emin olun. İnsanlar küçük şeylerle daha mutlu. Sevdiğin zaman o küçük şeyler büyük
Gece Yarısı Kütüphanesi
Esere dair daha önce olumlu, olumsuz birçok eleştiri aldım. Ama ben kimi eserlerin insan seçtiğine inananlardanım. Şimdi eser bitti ve kendi kendime kurduğum ilk cümle ne oldu biliyor musunuz:
İyi ki şu anki hayatımı yaşıyorum...
Evet bambaşka bir hayatım olabilirdi.
Daha zengin olduğum,
Daha popüler olduğum,
Daha başarılı olduğum,
Etrafımda daha fazla insanın olduğu,
Yapmak istediğim her şeyi yapma imkanımın olduğu bir hayatım olabilirdi.
Ama ben o hayatta şimdikinden mutlu olabilir miydim?
Şunu kabul etmemiz gerek: Yaşadığımız hayat bizim! Doğrusuyla, yanlışıyla, pişmanlıklarıyla bizim hayatımız!
Ve emin olun, dışarıdan ışıltılı görünen birçok hayat içine girdiğinizde o kadar parlak değil. Bunu olmak istediğiniz hayatın intihar oranlarını araştırarak deneyimleyebilirsiniz!
Nora!
Pişmanlıkların kadını...
Veronika Ölmek İstiyor romanının, hayatının değerini kaybetmek üzereyken anlayan Veronika'sı...
Hep öyle değil midir zaten!
Bir şeyin değerini asıl onu kaybedince anlarsın.
Beklendiği gibi gitmeyen bir hayat.
Kaybediş üstüne kaybedişler.
Sanki hayatın bize bir garezi vardır, diğer hayatlar yolundayken tüm sıkıntılar bizi buluyordur.
Bir filmde duymuştum: "Rutine dönüşen her şey sıkıcıdır aslında. Bu yüzden komşunun bahçesindeki çimen bize hep daha yeşil gelir, her zaman."
Sihirli bir kelime var ve her şeyin değerini o belirliyor: BEKLENTİ.
Yaşadığınız hayat beklentinizi karşılamıyor olabilir. Bunun için bakış açınızı değiştirecek olan, çaba gösterecek olan yine sizsiniz. İçinde sevgi olmadan sahip olunan bütün hayatlar yetersiz gelecektir emin olun. İnsanlar küçük şeylerle daha mutlu. Sevdiğin zaman o küçük şeyler büyükMine can isimli okura yanıt verildi
Esen Uzun
Yorumunuza kesinlikle katılıyorum. Bu durum çok sıkıcı ve sırf bu yüzden bak bu hayat da kötüymüş algısı yaratıyor. Oysa ki o hayattaki ayrıntıları bilse belki de çok mutlu olacak
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Hiç aklımda yokken, bir arkadaşımın tavsiyesiyle okuduğum, imgesi güzel, keyifli bir kitaptı. Bundan sonrası tamamen kitap içi içerik olacağı için, gerisi size kalmış.
Sürükleyici bir yandan ziyade, hiç şaşırtmayan bir döngüsü vardı. Neyin ne olacağı konusu gayet belirtilmişti, çok fazla şaşırtmadı bu yüzden. İlk 100 sayfada söylenen bir kadından öte bir şey göremediğim için ve bu durum çevremde çok sık yaşandığı için, bir ara okumamayı dahi düşündüm. İkinci bölüme geldiğimde -ki sadece orası yeterliydi benim için- tüm bu düşüncelerim kırıldı tabii. Üçüncü bölümü olmasın diye bekledim ancak üçüncü bölüm ilkinden son sayfalarına daha sakin ilerledi.
Sırf sayfa kalabalığı yapsın diye mi bilmem, çoğu noktada hikayeden kopmak çok da keyifli gelmedi. İlk başlarda söylentiler de tamamdı ama, yine de bütün olarak bakınca, keyifsizdi. Bir yerde sayfa atlasam, diğer yerde diğer noktayı yakalayacaktım gibi bir düşünce oluştu tabii.
Karakterin gözünden her an yazıldığı için, imge tam oturuyor, anlatılan durumlar, iç psikoloji, bulunduğu ortam çok rahat anlaşılabiliyor, bu hoştu. Kimi bölümlerde ince noktalara değinilmesi, bazı şeylerin dile gelmesi de güzeldi.
Son bölümde geçen Azrail’in “abla” diye seslenmesi de, yorum yapamayacağım nitelikte.
Sayfa sayısı daha az ama daha hikayeden kopmamış bir kitabı okumak çok daha güzel olurdu, olsun.
Çok da fazla uzatmadan burada noktalamakta yarar görmekteyim.
Esen Uzun
Zaman kaybınıza üzüldüm...
Öneri Gönderisi 6.Seans1000Kitap
Okuduğunuz ve en çok etkilendiğiniz kitapları bizimle paylaşır mısınız ?
Esen Uzun
Serenad - Zülfü Livaneli