Bir yandan da yola atabileceği birşeyler arıyordu; o kadar çaresizdi ki,kemiklerinin lokomotifi raydan çıkaracak kadar sert olduğunu bilseydi, yola kendisi uzanırdı.
Yarı yarıya kara batan tren giderek gözden kayboluyor,bu uçsuz bucaksız ürpertici beyazlığın sessizliğine teslim oluyordu. Hiçbir şey kımıldamıyor; kar trenin kefenini dokuyordu.