İnsan oğlu çoğu zaman içerisinde bulunduğu nimetlerin şükrünün edasından gafil oluyor. Bunun da en büyük sebebi bu nimetlerin farkında olamayışıdır. Maalesef ki, her şeyin zıddıyla kaim olması hasebiyle bu nimetler de ancak yoklukları ile fark edilebiliyorlar. O zaman insan nasıl içerisinde bulunduğu her hâle şükredebilir ki? Şöyle olur zannediyorum: Ya tefekkür ehli olup gafletten sıyrılmakla. Ya da "Ben şükürden acizim, sen beni şükredenlerden eyle" diye kendisine dua etmekle. Zannediyorum ki, ancak bunlarla "şükreden kullar" güruhuna dahil olunabilir.