Sarkaç durdu. Kapı yok.
Ayna buğulanmıyor.
Tanrı bitti.
Ölüm değil büyük ceza
Her zerresi yalnızlık
Bir dünyayı sevmek hâlâ.
Ayrılık burcum…
Parmaklarım birer mihrap çırası
Gövdem bitene kadar tüteceğim başında
Bir çiçek acar gibi sesizce güldü. Binlerce baştan çıkartıcı şarkıyla dolu bir sesizlik oldu. Elini yavaşça avcuma bıraktı. Ne küçük,yumuşak sıcak bir el....
Gelelim bizimkiler, hayal tacirlerine,drama kurallarina,carpici son anlayisina ve hayata inat, sessizce ve gizlice, ölesiye mutlu yaşamayı surduruyorlar.
Galiba acılarla dolu cagimizda asıl çarpıcı son bu?
Ne dersin?...