Elifff
@Evindarevin
40 okur puanı
Şubat 2024 tarihinde katıldı
Kitap ilk basta ilgimi cekse de sürekli kendini tekrar etmesi beni bayaği bir sıktı. Marilyn Monroe öldü mü, öldürüldü mü? Ilgi cekici, merak uyandirici bir kitap olabilirdi ama sürekli ve sürekli ayni cümlelerin kurulmasi bi yerden sonra gercekten baydi. Kitabi yarida birakmamak icin resmen kendimle savastim diyebilirim. Velhasil konu ilgi cekici ama anlatim gercekten kötüydü.
Marilyn Venüs'ün Son Gecesi Marilyn Monroe Ankara'da: Cursum Perficio!Nazlı Eray · Doğan Kitap · 201099 okunma
Savaşın acımasız yönünü, ajitasyon yapmadan çok sade ve çok gerçekçi bir şekilde üstelik sadece 76 sayfaya çok iyi bir biçimde yansıtmış yazar. Özellikle son zamanlarda karşımıza çıkan "savaş severlerin" bence kesinlikle okuması gereken bir kitap. Savaşin o "her şeyin anlamını yitirdiği" noktasında hiç bir şeyin öneminin kalmadığını aslolan seyin gerçekten hayatta kalmak oldugu çok güzel ifade edilmiş. Ben beğendim. Ama her bünye de kaldıramaz bence böyle bir kitap okumayı.
"Evde her gün banyo yapardım. Anlıyor musunuz, su dolu bir küvet. Hem de ağzına kadar. Ama şimdi bazı günler yüzümü yikayamiyorum bile, kafam kabuk bağlamış, uyuz gibi birsey olmuşum ve tüm vücudum kaşınıyor, bir şey bedenimde geziniyor da geziniyor... Ben pislikten çıldırıyorum. Sığır gibiyim, kendimden iğreniyorum, kendimi tanıyamıyorum ve ölüm o kadar da korkunç gelmiyor artık. Şarapnellerinizle beynimi parcaliyorsunuz, beynimi! Nereye ateş etseniz, mermilerinizin hepsi beynimi buluyor."
Selahattin Demirtas kitaplarını hep yüzümde bir gülümseme ile okurum. Kalemi çok sürükleyici, her defasında bir oturuşta bitirmelik hikayeler. Jamal bir aşk kitabı aslında ama tabiki sadece aşk demek kitaba büyük bir haksızlık olur. Aslolan aşk anlatılırken arka planda çizilen Turkiye resmi çok gerçekçi. Kitaptaki hikaye klasik bir Türk filmi tadında olsa da Selahattin Demirtas'in kalemi ile "klişelikten" çıkıp bir dünya klasiği tadı veriyor. İyi ki yazmaya karar verdin Selahattin Demirtas. Sen hep yaz biz hep okuyalım tabi icerde değil de disarda
İnsanın içini burkan, hüzünlü bir kitap. Kitabı her elime aldığımda Ahmet Kaya'nin "olmasaydı sonumuz böyle" şarkısını mırıldanirken buldum kendimi. Ya da "bölünsek de çözülsek de başkaldırdik hayata" dediği Eylül'e isyan gibi şarkısı gelir aklıma. Hüzün yani....
(Not: pek inceleme gibi olmadı ama çok da yazacak bisey yok aslında. Beğendim ben kitabı. Hüzünlü olsa da okuması keyifli bir kitap. Ama duygusal anlamda iyi değilseniz kitap sizi daha da aşağı çekecektir. Psikolojinizi gözden geçirip öyle okumanızı tavsiye ederim. Zira ülkemize ait umutsuz hissettiğim bir yerde duruken bu kitabı okumak beni iyice umutsuzluğa sevk etti. Umarım toparlanabilirim yani duygusal anlamda.)
Bir kitap kulübünün önerisiyle kitabı aldım ve okumaya başladım. Okurken kitap hakkında hiç bilgim yoktu ama sonrasında yaptığım küçük bir araştırma ile kitabın çok popüler olduğunu gördüm ve gerçekten çok şaşırdım.
Sonda söylemem gerekeni başta söylemem gerekirse ben kitabı "kitap" olarak pek beğenmedim. Bana biraz ortaokulda okuduğum İpek Ongun'un gençlik kitapları tadını verdi. Ortaokulda iken henüz "edebiyat" ile tam haşır neşir olmamisken bu tarz bir kitabı okumak ilgimi çekebilirdi ama şu an için hayal kırıklığı yarattı bende. Kitapta iki genç arasındaki tuhaf çekim dışında herhangi bir konu anlatılmamiş ki bence birçok nokta havada kalmış. Yani Marienne karakterinin geçmişine ufak bir dokunuş yapılıyor ama annesiyle ya da abisiyle olan ilişkisinin neden o halde olduğu ifade edilmiyor. Yani zaten iki karakter var gerçekten öne çıkan o da birazcık irdelenseydi keşke. Bence her konuda çok havada kalan bir kitap. Onun dışında üslup olarak da tatmin etmedi beni. Sıradan diyaloglar, betimlenemeyen betimlemeler. Belki de yeni jenerasyon kitapları artık böyledir de ben geride kalmışımdır, bilemiyorum :)
