Yasin

"Bulutlar zaten yıldızlara intihar ipi takmış ölüler." "Efendim?" "Bulutlar, ölü." "Nereden çıkardın bunu?" "Tavan benim. Ben karar verdim. Gün boyu ölü varlıkları tavanda sallanıyor işte..." "Peki... Gri bulutlar?" "Ölürken pişman olanlar." "Yağmur?" "Ölürken pişman olan bulutların ağlaması..."
1000Kitap
Reklam
Kelimelerden önce de yalnızlık vardı. Ve kelimeden sonra da olmaya devam etti yalnızlık.
1000Kitap
"Yağmur yağıyor Olric. Islanıyor etraf. Ağlasak kimse anlamaz değil mi?"
1000Kitap
Hani bazı anlar olur ya, insana kendi bile fazla gelir. Kimseyi görmek, konuşmak istemez. Kimseye tahammül edemez. Oysaki tüm canlıları, insanlar da dahil seviyordur. Fakat hayat öyle şeyler yaşatır, öyle boşluklarda bırakır ki insanı, an gelir o çok sevdiğimiz insanlara bile tahammül edemez oluruz.
1000Kitap

Yasin

, şu anda okuyor
9/10
·%70 (510/724 syf.)·
Beğendi
Oğuz Atay
8.6/10 · 74,9bin okunma
Reklam